Wat is het effectiefst: Training of coaching?
Training versus coaching
Ik hoorde laatst een verhaal over twee psychologen geschoold in verschillende scholen van de psycho-analyse die ruzie hadden over wie van de twee gelijk had. Beiden hadden ze een patient enkele jaren onder behandeling. Beiden hadden ze een andere theorie over wat de reden was van de angstaanvallen van de client. Ze kwamen samen met de client bij een hypnotiseur langs om voor eens en voor altijd uit te vinden wat er met de lient aan de hand was. De hypnotiseur reageerde: “Dus, laat me dit duidelijk hebben: Jullie behandelen beiden deze client al jaren, ze is nog niet geholpen, maar jullie willen weten wie er uit kan leggen waarom ze zo blijft als ze is?”. Vervolgens raadde hij haar een andere therapie aan.
Om me heen hoor ik vaak discussies over of je een probleem nu moet aanpakken met coaching of met training. Zijn er meer kennis en vaardigheden nodig (of competenties zoals dat zo mooi heet tegenwoordig) of moet iemand in beweging gebracht worden en in zijn zelf-sturing bevorderd worden?
Training is het antwoord
In de jaren negentig was training helemaal hot. Er was geen personeels- of functioneringsprobleem te groot. Alles kon met training opgelost worden. Hele teams, en allerlei individuen werden “op training” gestuurd en dan kwam het goed. Tekenend voor het succes is de standaard-vraag: “Hoe was de lunch?” wanneer de opgepepte werknemer terug naar zijn werk kwam na een congres of training. Dit is blijkbaar het meest blijvende aan een training.
Coaching is het antwoord
Sinds 2000 is er een andere stroming: De coaching. De belofte van dit decennium is dat alles op te lossen is door de client te begeleiden in zijn zelf-sturing. En van daaruit komt alles goed. Financieel een goede zet van de begeleiders: Immers, één op één is er veel meer werk dan met groepen. De effectiviteit moet echter nog maar blijken, zeker op een grotere schaal. Het is nou eenmaal meestal financieel niet haalbaar om alle werknemers te begeleiden.
Daarnaast is de uitdaging van coaching dat het de eiland-mentaliteit die in sommige onderwijs-teams heerst alleen maar vergroot. Door mensen individueel aan hun ontwikkeling te laten werken worden ze nog meer op zichzelf geworpen.
Best of both worlds
Ikzelf zie het een beetje als een kip-ei discussie: Om kennis en vaardigheden op te doen moet je eerst jezelf ontwikkelen tot een punt waar je ervoor openstaat. En je staat er pas voor open wanneer je nieuwe ervaringen, kennis en tools krijgt aangereikt. In onze trainingen combineren we kennis en vaardighedenoverdracht met teamcoaching, en stimuleren we daarnaast het toepassen van intervisie (het bij elkaar zitten met collega’s om best practices en ervaring te delen). Ook laten we meestal trajecten over kwartalen en soms jaren lopen om te zorgen dat de trainer ook een stuk individuele begeleiding kan doen.
