skip to Main Content
088 208 0800

Monument voor Maartje door oud opleidingsdeelnemer Judith Koorn

Judith Koorn is een oud student van een van onze eerste opleidingen tot Talentbegeleider. Zij is moeder van Maartje. Maartje van Winkel was een heel bijzonder, hoogbegaafd meisje van 14 jaar dat stierf aan een zeer zeldzame botkanker: een Ewing Sarcome.

In “Monument Voor Maartje” beschrijft Judith Koorn, op ontroerende wijze het leven en de ziekte van haar dochter Maartje van Winkel. Het boek is op 25 april officieel ten doop gehouden in het Emma Kinderziekenhuis van het AMC in Amsterdam. Schrijfster Judith Koorn werd daar geïnterviewd door Lianne Notermans uit Eckelrade.

In het interview kwam vooral de kracht van dit jonge meisje naar voren. Toen zij wist dat zij nog maar korte tijd te leven had schreef zij minister Verdonk een brief met het verzoek haar laatste wens in te willigen:

“ Ik leef niet lang meer, stuur mijn klasgenootje Darakshan niet terug naar Afghanistan. Laat haar in mijn plaats arts worden en tot steun zijn aan mijn zus en ouders” De hele zaak kwam zeer uitgebreid in het jeugdjournaal, de minister bezocht de doodziekeMaartje thuis maar helaas enkel om NEE te zeggen met de bevreemdende motivatie dat Afghanistan veilig was.

Het land was in 2005 niet veilig en nu helaas nog steeds niet en zeker niet voor meisjes die zich westers gedragen. Niettemin is het meisje in kwestie onlangs arts geworden in een Nederlands ziekenhuis. Omdat niet alleen dochter Maartje bijzonder was maar ook het verloop van haar ziekte heeft Judith besloten alles in een boek te vervatten. In het boek staat hoe de artsen gedurende 6 jaar de stroom van klachten niet konden begrijpen en zelfs dachten dat de oorzaak toch psychisch was.

Judith zegt zelf:
“Zo’n type als mijn dochter had een dermate groot inlevingsvermogen voor de artsen dat deze daardoor nog minder zagen hoe erg het was. Maartje zei alles maar bleef aardig en beleefd.

Het is net als in een klas; de kinderen die moeilijkheden veroorzaken krijgen het eerste en de meeste aandacht.

De oplossing voor een kind met onalledaagse problemen is altijd weer een unieke oplossing zowel in onderwijs als in de gezondheidszorg. Je hebt altijd weer een diepgraver nodig, iemand nodig die niet rust voor hij de oplossing gevonden heeft. “

 

Moeder Judith is na het overleg met de talloze behandelaars die er naast zaten in gesprek gegaan, heeft ook de oorzaak van hun dwaaltocht achterhaald en besproken. Toen de ware oorzaak aan het licht kwam, was de kanker al zozeer uitgezaaid door het hele lichaam dat de kans op genezing niet groter leek dan 1 %. Toch werd er een behandeling gestart. Het begon met 10 weken plat op de rug liggen waarbij slechts armen en hoofd bewogen mochten worden. Na 9 maanden leek Maartje“schoon”. Ze revalideerde, ging van 1 VWO naar 3 VWO en met succes. Echter, het geluk duurde dus maar kort.

Het boek vertelt hoe vrienden en klasgenoten in actie kwamen of juist niet toen de kanker zich opnieuw openbaarde. Het verhaalt van de prachtige initiatieven van Make a Wish en stichting Opkikker. Maartje heeft in haar leven veel mensen en dieren geholpen en is van blijvende betekenis voor veel mensen. Zo bleek na haar dood dat ze een leeftijdgenote weerhouden heeft van een zoveelste poging tot zelfmoord. Dat meisje heeft hulp gezocht en is een gezonde sterke vrouw geworden.

Na het overlijden is de zware tijd voor het gezin nog niet voorbij. Omdat vrienden en omgeving zich vaak geen raad weten met hun houding vallen er veel gaten. Met name voor een achterblijvende zus van 17 is dat rampzalig. Het gezin blijkt niet bestand tegen de jarenlange stress en valt uit elkaar. Spanningen als deze brengen mensen of juist extra dicht bij elkaar of drijft hen ongemerkt uiteen.

 

Een boek met een missie
Het boek Monument voor Maartje is al met al, meer dan een herdenking of herinnering. 
Het is een boek met een missie en geschreven in de hoop dat het anderen een hoop ellende kan besparen.

Het laat ook zien dat een leven, hoe kort ook, sporen nalaat. Dat kan velen een troost zijn. De hoop is dat het mensen ook wat handvatten geeft in hoe het contact te onderhouden met gezinnen waar zo’n dra